همانگونه که از قامتتان بالا می رود و نازک ترین شاخه هایتان را که در آفتاب می لرزند نوازش می کند:

به زمین فرو می رود و ریشه هایتان را که به خاک چسبیده اند می لرزاند.

من نیز هرس شدم: نوازش شدم و لرزیدم.

خودم را به آتش مقدس عشق می سپارم تا تمام وجودم را به او که دوستش دارم هدیه دهم.

تو بگو.

می خواهم بدانم آیا توانسته ام اندکی از حس نهفته خود را برای تو آشکار کنم؟

تو بگو...بگو که ز من چه می خواهی؟

می دانم گاه ز من گریزانی :گاه ز من خشمگین.

چگونه بگویم که ای مهربان!مرا درک کن که چطور برای صمیمیت رنج می برم.

آیا هیچ می دانستم آن هنگام را که چون مروارید در آغوش صدفی مهربان خواهم خفت؟

بگو و بغض وجودم را تا ابد خاموش کن.

گم کرده ام در هیاهوی شهرآن نظر بند سبز را

که در کودکی بسته بودی به بازویم

در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق

دلم در ایوان سنگ و سنگ شکست

دستم به دست دوست ماند

پایم به پای راه رفت.

.

.

.

من چشم خورده ام

من ذره ذره از دست رفته ام

                                               در روز روز زندگانیم.

«حسین پناهی»

می خوام با افتخار به همه دنیا بگم ذره ذره وجودشو می پرستم.

یه ریز از عشق می نالی  یه ریز از عشق غمگینی

به جای زندگی با من فقط دنبال ایرادی

تموم لحظه هامونو تو بودی که هدر دادی.

تمومش می کنی یا نه منم مثل خودت خستم

تمومش میکنی یا نه پشیمونم که دل بستم

منم جونم به لب اومد از این حرفای تکراری

تو آخر حرمت عشقو نتونستی نگهداری

دیگه طاقت نمیارم دیگه ساکت نمی مونم

از اینکه عاشقت بودم یه جورایی پشیمونم.

برف یعنی که قدم نگذارید

کفشتان گل دارد

و همین است که وقتی برف است

بچه ها خوشحال اند